فطر

                 آمد بهار عاشقان تا خاکدان بستان شود

      

آمد ندای آسمان تا مرغ جان پرّان شود (مولانا)

عید فطر مبارک

ای روزه داران،ای عاشقان

عیدفطرست و بندگی

باشد مبارک برتمام مسلمین

بم ، ورزقان

امشب از سکوت گله مندم

امشب از خویش

امشب از همه افلاکیان

چند روزیست گله مندم

امشب از یاد بم  ویران

به آدمیان زیر آوار

در انتظار دست زنده

از اشگ گله مندم  

امشب از تکرار

از سکوت پا برجا

از آوارگی آدمیان

از ورزقان بی انتظار

از اهر و هریس مرده

خدایا گله مندم

گله از بنز و بی ام وه

گله از رئیس مجلس

گله از وزیر کشور

گله از مقام رهبر

مه یار - مرداد 91

ادامه نوشته

تبریز،اهر،ورزقان

انا لله و انا الیه راجعون

بسم دفع البلاء

آن روز که میان کوچه های دل می گشتم تنها نگاه حسرت باری دیدم که مرا در خود غرق ساخت،به سرزمین فیروزه ای برد که یادها آرام آرام در انتهایی ترین معابد انتظار نشسته بودند.

از این همه تبعیض چرا نباید سخن گفت؟چرا نباید نوزاد معصومی که لحظه ای پلکی برای این دنیا نزد،سخن نگفت؟

چرا نباید از ماشین بنزی که یک روستا را می خرد و می فروشد نگفت؟

چرا نباید از ابراز همدردی به هنگام بلاء و آن هم به اجبار ،چیزی نگفت؟

تبریز ،سرزمین غیورساز ایران اینبار در عزای هم نوعانی به ماتم نشست که شب سرنوشت ساز خود را رقم می زد برای آنانی که بین رفتن و ماندن اند طلب شفاعت می نمود و ... .

شاید خدا خواسته بود که درین شب همه بیدار بمانند همه به یک دعا اکتفا کنند،اللهم اشفع کل مریضا

به یاد مظلوم تاریخ،مولا علی(ع) که ضربت سنگینی بر سر را پذیرا شد و رفت...

چه شکننده خفتی میان سنگ های آواره ای که برای آینده ات یک یک چیده بودم،کودم،تو رفتی آن هم زیر سایبانی که با خون و دل برای تو پناهگاهی ساخته بودم،چگونه از نبودنت شکوه ای نکنم؟ چگونه خدای خود را به صدا نیاورم؟

مهربانم !

از تنگدستی  روزگار نتوانستم برایت کاشانه ای امن بسازم اما در حیرتم از خزانه ی بیت المالی که می توانست به جای خشت چوبی آجری سنگی برای ما بیآفریند ، به بنزهای فوتبالیون،به اختلاس های دلاری،به تی شرت پوشان میلیونی و ... مبدل شد.

انتظار و ناشکری هرگز نمی کنم چرا که خدایی اعظم دارم اما دلم،جانم از این همه تبعیض می سوزد...

کجایی ای صاحبِ،دوران ها و زمان ها؟

کجایی یا صاحب الزمان؟

ناراضیام،ای گول،منه ایمداد ائله سن ده                      ناشاد ائله ین کونلومو دلشاد ائله سن ده

سیندیرمیسان،ال وورما سینیق کونلومه،ظالیم               ویرانه دوزه لمز،نئجه آباد ائله سن ده  (واحد)

تسلیت و ابراز همدردی ما شاید مرهمی برای ذره ای از زخم دیدگان زلزله باشد اما عزیزان مصیبت دیده،ما جوانان این سزمین این استان همواره پا به پای شما هستیم و هیچگاه در هیچ نقطه ای ندای آهِ امداد طلبی را بی منادی نخواهیم گذشت.

دل به دل با جان و اشک با شمائیم تا ابد

ممهدون للمهدی تبریز

امشب،شب احیا

و امشب سکوتی جاریست که خزانه های دلم را می گیرد

نگاهی در ماه نهفته است که خواب از چشمانم می رباید

و ستاره هاییست رقص کنان که هو هوی آتش را نقش می زنند

.
.
.

امشب چه خواهد شد؟؟؟

                                                                         مه یار  - مرداد 91

عشق فریب است فریب

این چند خط شعر حقیرانه ی خویش تقدیم عاشقان باخته ای ایست که دیگر هرگز ره و کوی یار را ندیند:

یا هو

روزی میگفت دوستت دارم

روزی میگفت بی تو نمیتوانم

روزی میگفت تو بمان کنارم

روزی میگفت تو کن صدایم 

 

روزی آمد که گفت

دگر خبر از من مگیر

دگر از من حال مپرس

دگر از من رو تابان

دگر کافی است 

 

روز سوم آمد و گفت

ای یار باوفا

هستی هنوز؟!!!

 

گفتمش آری

تو گر خواهی با توام تا به ابد 

 

شنید این سخن و سالها رفت

باز آمد و گفت به فکرت بودم

گفتمش این بار:

می خواهمت اما

دلم را شکسته ای !!!!

گفت ای یار:

کار ما شکستن است

 گفتم حال خاکسترم ،

باد میبرد مرا

تو چگونه خواهی شکست؟!

 

لحظه ای ماند و خیره به نگاهم

گفت دوستت دارم

گفتم آزرده ای دلم را

دیگر با تو نمی توانم

 

گفت،بار دیگر بار دیگر

گفتم عشق بازی نیست

گفت،برو نمیخواهمت

این بار با لبی سرخ

با دلی از غم

گفتم که میروم

و رفتم

 

"با یاد تو زیستن

بِه از با تو بودنست

عمری به یادت گریستن

به از با تو ماندنست"

 

و این شد آخرین حرف من

در سرابه ی عشق منجمد

در کاشانه ی بی متصل:

"عشق فریب است فریب"

مه یار-تبریز۹۱

"با عرض پوزش خدمت دوستان عزیزم،که این آخرین مطلب من می بود تا روزی که به خود آیم."

تبریز

شعری از مولانا جلال الدین محمد بلخی از کتاب غزلیات شمس در وصف تبریز،با مقدمه و کزینش و تفسیر استاد محمد رضا شفیعی کدکنی

دیده حاصل کن دلا آن گه ببین تبریز را

                                             بی بصیرت کی توان دیدن چنین تبریز را

هرچه بر افلاک روحانی ست از بهر شرف

                                            می نهد بر خاک پنهانی جبین تبریز را

پا نهادی بر فلک از کبر و نخوت بی درنگ

                                            گر به چشم سر بدیدستی زمین تبریز را

چون همه روحانیان روح قدسی عاجزند

                                           چون بدانی تو بدین رای رزین تبریز را؟

                   چون درختی را نبینی مرغ کی بینی برو؟

                  پس چه گویم با تو جانِ جانِ این تبریز را

ذغال در آتش!

حجاب

یادش بخیر، روزهایی که دست در دست هم بانگ من و تو ما ییم را بر تمام کوه های زمین طنین انداز کردیم و آشنا وناآشنا کنار هم به پاس دوستی رگ ظلمت و ستم را از ریشه تا سر با تیشه زدیم،همه هر چه بودیم،اما تنی حق طلب داشتیم و شعار ما هرچه بودیم ازان آن آزادگانی بود که زنجیره ی یگانگی و وحدت را بر همه گسترانیدند، و آنگاه آغاز شد صدای لبیک انا الحق!

اما کنون، ما،من و تو شدیم!

ادامه نوشته

حجاب در دانشگاه آزاد بناب

ما در این دانشگاه حجاب را به مسئله ای اومانسیم و کارکردی امپریالیسم تبدیل یافته می یابیم،چرا که وقتی واژه ی حجاب در این دانشگاه مطرح می گردد،چهار پاسخ بیش ترنمی یابیم:

1-آنکه به دستور امام جمعه ی شهرستان بناب این امر اجراء شده است؛

2-آنکه این دانشگاه وقفی بوده و به شرط اوقافان،حجاب در آن منوط شده است؛

3-آنکه شهرستان بناب بسیار مذهبی است و بی حجابی  با فرهنگ آن مغایرت دارد؛

4-آنکه به دستور دین اسلام باید این امر باشد و نیز تفکیک جنسی صورت گیرد؛

ادامه نوشته

جان آغلیا

تقدیم ائلیرم او عاشقلرَ که جان و خانمانینان گئچدیلر:

آز قالیر شورش اولا،بختیم یاتا،جان آغلیا

                                                مرقدیم ایتقین قالا،یاریم دونَ،جان آغلیا

یادین سالا بو فکریمَ ، یاسین سالا بو عشقینَ

                                                یوز دوندَرَ یوزلر سالا ، اَل دوندَرَ جان آغلیا

مه یار

موعود

آمد،باز آغاز شد ولایتش،اما اثری از خودش نیست...

سالروز ولایت صاحب الزمان بر عاشقان،مبارک

یا حسین(ع)

یاریمین یادی گئچرکن،بو خیالی یاشایارکن

سالدیلار کونلومکی،آغلاما،یوسف زهرا گلجک

بیر الینده گل نرگس بیر الینده یاس اولارکن

سنی عشقه چاخیریپ ،یوسف زهرا گلجک

گوزوین یاشینی سن سیل،ایلمه آه و فغان

 دردیوین درمانینا ،یوسف زهرا گلجک

مه یارین گرچه سارالدی بو گئچن عمری آما

یوزی توپراقه سالارکن،یوسف زهرا گلجک

                     مه یار

گلیر

تقدیم ائدیرم بوتون یارالی انسانلارا:

هره بیر یانان گلیر،گوز باخلی آز آچیخ گلیر

سودائیله باشدا گلیر ، یار فکرینه یاسدا گلیر

 

هره بیر درده یانیر ، اوز دردینه چاره قیلیر

 اوتورب اُز اُزونه ، یاش گوزونه اوزده گلیر

 

هره بیر غم یاشییر،نه کی بیر غم اولا مین غم یاشییر

بِله بیلمیر کی بو غملر کیمین الده نئجه گیزلینجه گلیر

 

"مه یار"ین قول قاناتی سیندی ولی گویده یانیر

گونش عاشقدی اونا،عشقینه اولدوزلارلا گلیر

مه یار

شهریار

سلام اُلسون ایران دیارینا

ایرانی که مهد عالمان دوران و بویوک تَک اولدوز شاعرلر اولکه سیدی!

ایرانی که زمان گِئچَریسینده ، تَک سخاوتلی و مقاومتلی اوکله سیدی!

ایرانی که محمد تقی جعفری،شهریالار اولکه سیدی!

بوگون،ایرانین شعر و ادب فارس گونیدی و هامیدان بویوک،بوگونون تاجی،ایران دیلینین،اوج عرفانا آپاران،"استاد سید محمد حسین شهریار"،بویوکلمه گونیدی!

بو،دَیَرلی ، افتخارلی گون،بوتون ایران عاشقلرینه،به خصوص عاشقان عشق،کی،استاد شهریار بو یولون استادییدی،اوورلی و مبارک السون!

سیز عزیز انسانلارا بو گونون تهفه سی اوچون،استاد "یالقیز"دان،طنز یازان ترکی شاعری ،بیر شعر،کی دفتر "جیغان  ویغان"یندا  اوستاد شهریار مقامیندا سویلیوب، تقدیم ائیلیرم:

 گئتدی گوزللر،گوزلی

شهریارین کی او گون چاتدی منه وای خبری

یایدیلار عالمه کی،عارف دووران گئتدی

 

دوردوغوم یئرده جوموب فیکره،قوتومدان قورودوم

دئدیم:«ای وای،حییف اولسون،بویوک انسان گئتدی»

 

بهت آپاردی،ائله اویدوم کی،اوزومدن چیخدیم

ائله بیلدیم اوزوم اولدوم کی چیخیب جان گئتدی

 

کوهنه غملر اورییمده تازادان باغلادی صف

گوز اونونده،دوزولوب غصّه لریم سان گئتدی

 

داغلی حیدربابانین قلبی یامان داغلاندی

"شهریار" اوغلی اولوب،باغرین ائدیب قان گئتدی

 

شهریار اولدو!ولی اولمز اثرلر قویدو

یازدی حیدر بابانی،سالدی نه طوفان گئتدی

 

ائللر احساسینی دولدوردو سهندیه سینه

دوستا جان –جان دییه ره ک،دوشمنه قان-قان گئتدی

 

بوتون عشق اهلینین،اویودو قبله گهی

قویدو عاشقلری سرگشته و حیران گئتدی

 

روزگارین آناسی مثلینی هیهات دوغا

بئیله موشگول دوغولان،گور نئجه آسان گئتدی

 

او نه بیر جلد کتاب و نه ده،بیردفترایدی

مین کتابخانه دولو،دفتر و دیوان گئتدی

 

او بیلردی دیلینی،هر جوره شعر و ادبین

ملک عرفان و ادبدن،او سلیمان گئتدی

 

آیریلیق باده سین ایچدی،بیزیله ائتدی وداع

"هماما" ، "قطرانا" ، "خاقانی" یا مهمان گئتدی

 

یاخین اولدوم کی گوره م،تا اونو بیر گوز دولوسو

قوزانیب آچدی قاناد،اوچدی او ترلان گئتدی

 

تازه ائتمیشدی سر کویونو،منزل،"یالقیز"

او گوزللر گوزه لی ، خسرو خوبان گئتدی

راه

و راهی است بی کران که التیامش دردآور روزگاری بس ناستودنی است و هم آواز همای در انزجارترین لحظات بودن..!(مه یار)

فوری

دریاچه ارومیه پاره تن آذربایجان، آذربایجان پاره تن ایران، نجات دریاچه ارومیه آغاز نجات ایران

 

و این حق انسانی ما هست که از خون و رگ خویش محافظت کنیم

آیا برخور دولت جمهوری اسلامی با تظاهرات برپاشده در حمایت از دریاچه ارومیه-روز شنبه و یکشنبه به تاریخ 5-6 سال 90 شهریور-که باعث کشته و زخمی شدن معدودی از مردمان این سرزمین شده جایز است؟

آیا ارومیه متعلق به ایران نیست که این گونه در نابودی آن پافشاری می کنند و با تظاهرات مصالحت آمیز این دیار به مقابله برمی خیزند؟

به دلیل بی مسئولیتی مسئولان،پل سی وسه پل اصفهان هم به خاطر عملیات مترو،در سقف خود ترک هایی به جان خرید!

آیا همچنان باید بنگریم که یکی پس از دیگری تمام نمادها،عناوین و ... ایرانی نابود شوند!؟

 

هجران غمی

برای کسانی که در جفای عشق، همانند شمع سوختند و وفادار ماندند :

سراپا دل خوشام هجران غمینن

فلک یوز دوندروب عشقین الینن

سنه من نیندوم ای بی وفا یار

آتوب گئتدون منی،اولمادون جان

هله دوزسن گلر عشقین وفاسی

وفالیکدا یانار کونلون قراری

ندور علت بیلینمز آتشِ غم

سنه من دل خوشام یوزسالما منن

مه یار،تبریز- 89

منتظر

تقدیم به ساحت مقدس،امام صاحب الزمان،مهدی(عج)

بیر الیم گوز یاشی سیلدی                    

                                                          بیر الیم ساچلا بوغیشدی

بیر گوزوم قان توکرک                     

                                                            او بیری یولوندا قالدی

بیر دوداغیم قیشقیراجاک                  

                                                                او بیری سنله بویاندی

بیر ایاغ یرد قالاراک                      

                                                                    اوبیری سنله دولاندی :

""سنی گورمین او هرگون                    

                                                                  غمله دولوب یاسلا آلیشدی

نریگیسین بختی یانارکن

                                                                  گولرده سولوب گونله آلیشدی

عشقینده انتظاری یازان

                                                               مه یارتک گئجه لرله آلیشدی""

مه یار،ترکی

به یاد خاک

            (2)

مرو با دیگران شاید بمانم

با تو از خود رازی بسازم

                                                 هم به گیتی رسم بیاموزم

                                                 هم به تو  از عشق بیامیزم

با من بمان تا با تو گویم

از نای خویش و  راه گویم

                                                 جلوه ای از تو در نور آفرینم

                                                به یادت مَهِ یاری در نور آفرینم

این سکوت تیرگی ها

زخمی بر این دلدادگی هاست

                                                     این بغض بگرفته ی ما

                                                     دربی به روی آشناهاست

با من بمان...

نو تیشه ای بر ریشه زنیم

به فردا خطی از ما زنیم

مَه یار، دَفترِ مُنوَّر

به یاد قصه

در بوته زاری از عشق،گل های یاس را می بوییدم،در زیرآسمانی به رنگ ابر،به تماشای یار،کنار نهرِ سریر نشسته بودم،به هیاهوی زندگی،تبسمی معنادار می کردم،گوییا که این بار من پیروز گشته ام ...

در هیبت بی غرور درختان،مِهر را می یابیدم،در کنار آن سرو خُرامان،خدا را می یافتم،همه بوی یکی می داد!

کبوترانی به بلندایی اوج ناپذیر،شکوه رَفعَت را بازگو می کردند،نسیمی که بی هیچ کینه و تباهی،عشق بی پایانش را به همه می آمیخت،قاصدک هایی که برای رسیدن به عَطف،از خود می گذشتند و اشتیاق رسیدن را می دمیدند ،ماهیانی که در آرامش ساحل، طعمِ خاک دیار را می چشیدند!

و چه زیبا می نمود دست تو در دست من...!   و چه زیبا می نمود عکس ما در نهر...!

پاهایمان جاری در آب سرد،کنار هم،دور از همگان،در نزد خدا...!

انگار تنم را با نخ های تو بافته اند،چشمانم را به روی تو خیال زده اند،لبانم را به یادت ذکر داده اند و زبانم را زتو نوش داده اند!

چه گواراترست این بزم،که مٌقَرَبَّتراز این نیافتم!

یارم کجا مانده ای!؟نخ لحظه هایم از هم کسیخته می شود،بیا و مگذار ،و برای همیشه برای خود بباف.بیا و از ما بگو!

در لابلای سردی اعماق زمان یخ زده ام و یاد توست که تپش های قلبم را همواره گرم ساخته و زنده می سازد!

ای نیکترین یارِ من...

هر روز به یادت نامه ای برفراز لانه ی آشنایان می نویسم و در فِراق بی امان تو ذره ذره می سوزم،سوختنی که شب ها در نسیمِ بویت به قصه ی مه یار می گریستم:

 و مرا هنگامه ی رفتن صدا زن

و در میان صخره های گِل آلود ما را حَک زن

 آشناترین غربت خویش را بر کوه ها انداز

روزگار را به تماشای ما اَفکن                            

                                                        رسمی برای آیین عشق بیافرین

                                                        کُنج سواحل را مملو از یاس کن

                                                         به دریا موج زدن را بیاموز

                                                        خویش را با شِن ها جِدا کن

آن رنگِ تَنِش را وِداع کن

آرامشی بر او رها کن

شاید از دور صدایی آید

آن صدا را با خود عَجین کن

                                                      یاس ها پر می زنند و از تو آه می ماند

                                                      دریای خروشان را یاد تو می ماند

                                                      در من از بی تویی رخساره ای زرد می ماند

                                                    کتمان نکنینم به یادت مرگ من وصل می ماند

مَه یار، از دَفترِ مُنوَّر

حجاب در نگاه اندیشمندان جهان

بانوان از پوشیدن هر گونه لباس مهیج باید خودداری کنند.

امام خمینی(ره)

من ترجیح می دهم که نسل انسان نابود شود تا اینکه بماند و با تبدیل زن،ظریف ترین مخلوق الهی به یک وسیله ی عیاشی و سرگرمی برای مرد،از هر حیوانی پست تر گردد.

ماهاتما گاندی

برهنگی بیماری عصر ماست و من پیر شاید حرف های خنده آوری می زنم،اما به گمان من تن عریان تو باید مال کسی باشد که روح عریانش را دوست داری.

     توصیه چارلی چاپلین به دخترش

ای زنان!اگر آرایش کردن شما،تنها به خاطر جلب شهوت مردهاست،از این کار خودداری کنید و زیر بار چنین ننگی نروید.

ماهاتما گاندی

فلسفه حجاب

خداوند در قرآن کریم فرمود:"ذلک انی ان یعرفن فلا یو ذین"

"این کار یعنی پوشیدن حجاب برای اینکه شناخته شوند و مورد آزار قرار نگیرند."

بالاترین ارمغان حجاب و بیان علمی ترین جنبه ی فلسفه حجاب است،بنابراین حجاب سبب استحکام خانواده،رشد معنوی جوانان،سلامت اقتصاد و افزایش تولید،استقلال سیاسی و فرهنگی جامعه،حفظ ارزش واقعی زن،سدی قوی در برابر مدپرستی و کاهش هزینه های زاید خانواده و اسراف و موجب رستگاری زن و مرد در دنیا و آخرت است.

مه یار

---

با تشکر از سازمان فرهنگ و ارشاد،معاونت پرورشی و تربیت بدنی آ.ش

کوتاه اما بزرگ(2)

 

تنم همچو روحم آزادست،زیراکه انسانم!

 

وهیچ وقت تنها نبوده ام،چرا که خدا در من است!

 

ما می توانیم،چرا که جانشین خدا بر زمینیم و قدرت او بر رگان ماست!

مه یار

آرزو

آرزو نمی کنم دختر می بودم یا  پسر...!

آرزو نمی کنم  دکتری  می خواندم  یا  مهندسی...!

آرزو نمی کنم  رهبر می بودم  یا  رئیس جمهور...!

آرزو نمی کنم مکّه متولد می شدم  یا  آمریکا...!

آرزو نمی کنم  ثروتمند می بودم  یا  فقیر...!

آرزو نمی کنم تنها می بودم  یا  با همه ...!

آرزو نمی کنم فیلسوف می بودم  یا خواننده...!

آرزو نمی کنم سیاه  می بودم  یا سپید...!

…

آرزو می کنم هر چه هستم،هر کجا هستم،هر چه می کنم

انسان باشم ، انسان!

مه یار

آنا آدیلا

آی آنام...

بو کیلپیکلَریمنن توز اَیاکینان سیلَّم

اوتوروب یانیندا،غم اورئینَّن سیلَّم

آی آنام...

سَنین باشیوا مَن مین دولانّام

ایکی دونیامی ساتیب،عشقیوی آلّام

آی آنام...

  یانان جانیوی آغوشیمَ آلّام

قانیمین قلبینَن،گوز یاشیوی آلّام

آی آنام...

گیزلینجه یانیپ،سنی هَر سان سَسلَرَم

اللّهیمنان سَنَ قوربنالیقیمی ایستیَرم

آی آنام...

هَر اوُ،چَکدین نَفَسَ من یاشیرام

سینمدَ سیماوی چَکیب،من یانیرام

آی آنام...

سَن گونشیسَن ،سَنَ مه یار اولارام

کوی عشقینده یانیپ فاطمیه جان قیلارام

مه یار

خانیم فاطمه(س)ین گون دوغومی،بوتون آنالارا و کادینلارا کوتلو اُلسون...

 و اللّهیمیز،آنالاریمیزی و آتالاریمیزی کوروسون و بیزلره ساکلاسین...

کجا ماندی...

به خدا مُردم،تاب و آرامم رفت،اشکانم خون شد،به خدا مُردم...

تمام ذرات وجودم تو را صدا می زند،مهدیا...

آخر کی می آیی،چرا به نگاهم امانی نمی گشایی...!؟

من بد ،من زشت،من...،

ای عشق تابانم تو که مهربانی ، تو که نیاز منی،تو که عشق،خون،رگ،هستی منی...

بس نیست این همه بی وفایی،این همه جدایی...

دوری تو را کجا ببرم،به که گویم،به که گریم،...

مهدی جان،ببین نیاز چشمانم،ببین تپش قلبم،ببین صدای انفاسم،ببین ناله های

بی شکیبم،ببین آوارگی روحم،ببین جسم ناقصم،ببین...

ببین که بی تو هیچ هستم،ببین که بی تو...

کی تو را خواهم دید،کی از دامانت خواهم بوسید،کی...!؟

نمی آیی...!؟

یا الله این فراق را تمام کن،این صبر دیگر نمی سازد...

وصال را مهر زن،عشق را ساز کن...

مه یار

تقدیم به عاشقان جانسوز

سوختن

چشمانش آن گونه دلم را سوزاند که آبی برای التیابش نیافتم

غرق در نگاهش،که در خیال خود  بر کشیدنش ترس داشتم

و لحظه ای به دور از همه به تماشای او نشستم،...

کم کَمَک ضمیر دلم به پرواز درآمد

پروانه ای شد بر گرد یار،که هنوز هم بی او به خیالش می گردم...

و نتوانستم بر لبانم...

                                                                                             آه،دور از من و آغشته به خونم

                                                                                             با همه و جدا از خویشم

شب ها که از یاد نگاهش بیدارم،تنها اشک تسکینم می شود

تسکینی که از  عمرم می کاهد و لرزه بر جانم می اندازد

و نمی دانم کی...!؟

                                                                                 و ترس از آن دارم طعمه ی زمان شویم

                                                                        و مثل کبوتران آسمانی،صید بی رحمان شویم...

 مه یار

عاشیق

گوزلورَم کی گلسَن                         

                            عِشق اوتوا یاندیراسان

منَ بیردَ باخاسان

                            قلبیمی درمان قیلاسان

سویلیسَن سوزلرینی

                            گوزیاشیمی آخدیراسان

اَل وِرسن اَلَّریمَ

                            سِیرَ چیخیپ،سو ساواسان

یاندیراسان قَلبیلری

                            عالَم اَنوَر سالاسان

سازچالاسان وصلیمیزَ

                          طوری گلیپ قان سالاسان

عِشقی حِیرتدَ گوییپ

                          مه یارا،سن یار اولاسان

مه یار

یارین انتظارینان سارالدیم،عمروم گئچدی،هَل گینَ یاریمی گوزلییرم...

و تقدیم ائلیرم او عاشیقلرَ کی،اوز یارلارینا،پروانه تک،یانیلّار...

کوتاه اما بزرگ

 

خوبی ها هیچ وقت قابل جبران نیستند!

 

برای حق زاییده شد ه ام و برای نابودی باطل آمده ام !

 

شب را به روز بپیوند،تاریکی را به روشنایی آمیز که شب تهجدگاه عاشقان است!

مه یار

سئوال

عبرت

آقا،عبرت بگیریم!

چرا منتظر از روزگاریم و درس های گذشته خود را به صبا سپرده ایم؟

چه شد همه رای به باطل می دهند؟چه شد همه آزادی را به لجنزار می کشانند؟

چه شد دین فدای خواهش های نفسانی شد؟چه شد نیاز بشر به توطئه ای علیه خود او تبدیل شد؟

چه می کنیم؟درس ما از روزگار چیست؟بیدار شوید،خود را به نابودی نکشانید...

مسئله ای که نبوده و هست به بازی با اعتقاد گرفتیم؟

مساله ای که در هر جا ماندیم و راهی نیافتیم،عقاید و ایمان یک دنیا را به بازی گرفتیم؟

چه کسی جواب خواهد داد؟چه کسی خون های ریخته شده ی بی گناهان را پاسخ خواهد داد؟

چه کسی اشک های مادران عاشق را پاسخ خواهند داد؟

چرا هر لحظه این مردمان بازی یک سری افراد قمار باز عیاش بی دین،منافق،جاه طلب،شهوت پرست می شوند؟

چرا امروزه به سیاستمداران،طلبه ها،پزشکان،جامعه شناسان،... یک مملکت اعتمادی نیست؟

به چه بهایی اعتماد خود را از دست داده اید؟!

چرا با دست خود،خود را به خاک می نشانیم؟

وای ... ،ببینید چه ها کردید،ایمان،عقاید،باور قشر جوان حتی بزرگسالان را هم از بین بردید!

چرا باید امروزه شعار "به من چه "در همه جا طنین افکن شود؟چرا؟

و کسی نیست که جلوی این بی ریشگی ها را بگیرد و آن کس که به مقابله و و اعتراف حق می پردازد و صدای انا الحق سر می دهد،به فجیع ترین صورتی به نابودی کشانده می شود؟!!

بیدار شویم،بیدار...

مه یار

قربان سنه اولسون جانیم

 

دلبریم ناز ائیلمه،قربان سنه اولسون جانیم              

                                                        توکمه گوزیاشین یوزَ،قربان سنه اولسون جانیم

من سنَ لای لای ددیم،سن اوخشادین جانلا منَ

                                                        دوزمرم بو فرقتَ،قربان سنه اولسون جانیم

یازمیسان عالَملَرَ،تک عشقیوَ صاحب منم

                                                       دونمرم بو عشقیدن،قربان سنه اولسون جانیم

نینورم مُلک نَبی،تور دَنی،غَم ساحلین

                                                      من سنیله اللّهام،قربان سنه اولسون جانیم

                                                                                                                              مه یار

 

بسم عشق فاطمه

فاطمه ای،هستی اسرار من                       فاطمه ای،بود و نبود دلم

 فاطمه ای،نور خدا بر زمین                         فاطمه ای، معدن ایمان بر دلم

                           فاطمه بی تو که شود مرده ای

                           فاطمه بی تو که شود بی رهی

فاطمه من غرق ولای توام                    تا به ابد عاشق اهل توام

تا که بود جان به تنم در جهان                ره نروم جز به رهی که توام

مه یار

شهادت حضرت فاطمه الزهرا(س) بر حق طلبان تسلیت باد.

به نام مرزو بومی که خیالش عدم است

و شکفتم به سان مرغ ناخوانده که شاید هر لحظه به یک آرامش،نیاز تو را بجویم و خواستم بر کنم از دیار بی مستان،ناله ای که به نای آورد هستی درماندگان را،و این چُنین طی می شود مرغک اسیر ره گم کرده،که بدان جهت نمی خواهد،بیاید!

و مست از تبلور عشق که مرا خاطره ای بیش نیست و بر حتک حرمت دل،سایه ای سیاه تری نیست،ونام آور او بر من سخت خنجر نیزه را می تراشد و یک شروعی که بی خبر از آنم!

این رفتن بی معنا به کجا می پیماید که من از خویشم و به دور از خویش!به کجا می راندم که ندیده ام و اشتیاق هوسی بی ناب!

و من غرق به دریای نیستی که می خواهم سر از آب درآرم و بگویم فهمیدم،امّا،به شرط قانون زیستن،بی آب نمی توانم و دل از آن بریدن،نیازش چَشم بستن و مرگی برای دیدن است،من این مرگ را برمی گزینم که آغشته به اویم و هر لحظه نیازم به او فزونی می یابد،و نیست ساحلی که مرا بر آن بتوان نوشت،بر آن گماشت و برای دمی می آیم و می روم،می پیوندم جدا افتادگان از زمانه و مکان را،و بهم می رسانم جنون سحر آمیز نیازمندگان را!

و خواستی که بر من سر نهاد تا بگویم الفبای بی پایی را که من،همان منم!

و این آغازی است حتی به نبودن که نبودن خود به آن معنا یافت و زمزمه ی قطره شدن ز جور دریا را سر داد.

مه یار

سیاست یا مرگ یا قربانی

همسر محمدعلی راسخ‌نیا، از جان‌باختگان عاشورای ۸۸: او را کشتند و شبانه دفنش کردند

 جرس: همسر یکی از جان‌باختگان عاشورای سال ۸۸ می گوید به خاطر دو فرزند خردسالش و برای اینکه معیشت و زندگی‌اش دچار مشکلات بیشتری نشود، ناگزیر شد کمتر از مردی سخن بگوید که در تمام فامیل از او به عنوان «باب الحوائج» یاد می‌کردند اما بی‌گناه در خیابان کشته و شبانه به خاک سپرده شد، بی‌آنکه دو کودک او بتوانند حتی در لحظه‌ی آخر، صورت پدرشان را ببینند.

«محمدعلی راسخ نیا» معلم ۴۰ ساله‌ای بود که در همان روزهای نخست عاشورا فیلم مربوط به جان باختن او یکی از دردناک‌ترین صحنه‌هایی بود که در اینترنت منتشر شد. این فیلم مردی را نشان می‌داد که تمام صورتش پر از خون بود و مردم کنار جسد و صورت خونین او ایستاده بودند و برخی با شیون فریاد می‌زدند که او زنده است، اما محمد علی راسخ‌نیا زنده نماند و تنها دو روز بعد به خانواده‌اش زنگ زدند تا جسد را تحویل بگیرند.