به یاد قصه
در بوته زاری از عشق،گل های یاس را می بوییدم،در زیرآسمانی به رنگ ابر،به تماشای یار،کنار نهرِ سریر نشسته بودم،به هیاهوی زندگی،تبسمی معنادار می کردم،گوییا که این بار من پیروز گشته ام ...
در هیبت بی غرور درختان،مِهر را می یابیدم،در کنار آن سرو خُرامان،خدا را می یافتم،همه بوی یکی می داد!
کبوترانی به بلندایی اوج ناپذیر،شکوه رَفعَت را بازگو می کردند،نسیمی که بی هیچ کینه و تباهی،عشق بی پایانش را به همه می آمیخت،قاصدک هایی که برای رسیدن به عَطف،از خود می گذشتند و اشتیاق رسیدن را می دمیدند ،ماهیانی که در آرامش ساحل، طعمِ خاک دیار را می چشیدند!
و چه زیبا می نمود دست تو در دست من...! و چه زیبا می نمود عکس ما در نهر...!
پاهایمان جاری در آب سرد،کنار هم،دور از همگان،در نزد خدا...!
انگار تنم را با نخ های تو بافته اند،چشمانم را به روی تو خیال زده اند،لبانم را به یادت ذکر داده اند و زبانم را زتو نوش داده اند!
چه گواراترست این بزم،که مٌقَرَبَّتراز این نیافتم!
یارم کجا مانده ای!؟نخ لحظه هایم از هم کسیخته می شود،بیا و مگذار ،و برای همیشه برای خود بباف.بیا و از ما بگو!
در لابلای سردی اعماق زمان یخ زده ام و یاد توست که تپش های قلبم را همواره گرم ساخته و زنده می سازد!
ای نیکترین یارِ من...
هر روز به یادت نامه ای برفراز لانه ی آشنایان می نویسم و در فِراق بی امان تو ذره ذره می سوزم،سوختنی که شب ها در نسیمِ بویت به قصه ی مه یار می گریستم:
و مرا هنگامه ی رفتن صدا زن
و در میان صخره های گِل آلود ما را حَک زن
آشناترین غربت خویش را بر کوه ها انداز
روزگار را به تماشای ما اَفکن
رسمی برای آیین عشق بیافرین
کُنج سواحل را مملو از یاس کن
به دریا موج زدن را بیاموز
خویش را با شِن ها جِدا کن
آن رنگِ تَنِش را وِداع کن
آرامشی بر او رها کن
شاید از دور صدایی آید
آن صدا را با خود عَجین کن
یاس ها پر می زنند و از تو آه می ماند
دریای خروشان را یاد تو می ماند
در من از بی تویی رخساره ای زرد می ماند
کتمان نکنینم به یادت مرگ من وصل می ماند
مَه یار، از دَفترِ مُنوَّر
با یاد خدا و با سلام