از موقعی که یادم میاد هر وقت قرار بر این میشد که یک ورزشکار یا یک تیم ورزشی و یا یک فرد علمی ایرانی در عرصه رقابت با یک حریف از کشور اسرائیل روبرو بشود همه منتظر این بودند که ببینند که این فرد ایرانی در رقابت که حق مسلم او هم هست شرکت خواهد کرد و یا اینکه به نشانه به رسمیت نشناختن رژیم صهیونیستی با او به رقابت نخواهد پرداخت تا از حق مسلم فلسطینیان حمایت کند

چند روز پیش هم در مراسمی که در آمریکا برگزار شد پنج فیلم غیر انگلیسی به رقابت پرداختند که یکی از این فیلم ها از کشور اسرائیل بود و یکی از کشور ایران که همه میشناسیدش که در آنجا معلوم شد شایسته ترین فیلم همان فیلم ایرانی -جدایی نادر از سیمین- می باشد که جایزه اسکار را برنده شد که همه می دانیم از لحاظ هنری هیچ شکی در این نیست که شایسته بهترین فیلم بود و به حقش رسیده اما خوب هشت سال پیش آرش میراسماعیلی جودو کار ایرانی که به گفته مجله -اسپورتس ایلستریتد- بخت اول قهرمانی در المپیک آتن بود از این حق خود گذشت و حاظر به رویارویی با حریف اسرائیلی خود نشد تا نامشروع بودن این رژیم را نشان دهد

درست است که آقای فرهادی کارگردان این فیلم ایرانی که برای اولین بار در تاریخ ایران توانست معتبرترین جایزه سینما را دریافت کند تنها حق خود را گرفت اما شاید می توانست با کناره گیری از این رقابت و اعلام اعتراض خود به رژیم صهیونیستی حق همه انسان های فلسطینی را کمی در اذهان عمومی جهان یادآور شود

البته فعلا این موضوع را نادیده میگیریم که هالیوود و اسکار از کجا تامین مالی شده و طبعا سیاست گذاری می شوند

عکس نوشت: بازی های کودکان فلسطینی